Er is Hospital Bombers

Klaas komt

2012-02-13T05:51:00.000-08:00

Het heerlijk avondje in Trouw. Klaas komt ook.

Maybe if we try real hard, we can stop this ludduvuddu!

2012-02-08T07:37:00.001-08:00

Er is een hoop liefdesverdriet op de wereld, maar niet lang meer; dinsdag 14 februari organiseren we een Protestavond in Trouw en daarna is het voorgoed de wereld uit (om te beginnen uit Nederland). Kom ook uithuilen!

In the Blood Light

2012-02-02T04:14:00.000-08:00

lookin' good

Hallelujah

2012-02-01T02:07:00.000-08:00

Vanavond is er Hospital Bombers bij de André van Duin Show.

EXTRA EXTRA READ ALL ABOUT IT

2012-01-31T08:19:00.000-08:00

Zou onze elpee dan ook kanker hebben?

De Ludduvuddu

2012-01-31T06:56:00.000-08:00

Protestavond Tegen Ludduvvuddu

2012-01-17T06:46:00.000-08:00

…waarover binnenkort héél veel meer.

Bart Huges

2011-11-23T08:40:00.000-08:00

Bart Huges (Amsterdam, 21 april 1934 – Amsterdam, 30 augustus 2004) baarde in 1965 opzien - hij was toen een medicijnenstudent - doordat hij aankondigde een gat in zijn hoofd te willen boren om zo van zijn liefdesverdriet af te komen (trepanatie). Hij kwam op dit idee door te kijken naar enkele Afrikaanse stammen die dit ritueel ook uitvoerden. Deze operatie zou door enkele van zijn vrienden worden uitgevoerd (waaronder Simon Vinkenoog), maar deze trokken zich terug. Op 6 januari 1965 voerde Huges zijn experiment uit. Enige dagen later bleek dat Huges de "operatie" bij zichzelf had uitgevoerd met behulp van een Black & Decker boormachine. Hij overleefde dit, maar werd toch 2 dagen ter observatie opgenomen in het Wilhelmina Gasthuis omdat men twijfelde aan zijn mentale gezondheid. Zelf was hij vooral geschrokken van het opruimen van al het rondgespatte bloed. In 1970 verscheen van zijn hand bij de Amsterdamse Foundation for Independent Thinking: Trepanation: the cure for psychosis.

Landelijke bekendheid kreeg hij toen hij in 1965 ook te gast was in de show Voor de vuist weg van Willem Duys om over zijn bizarre operatie te vertellen.

In 1966 vertaalde hij Baudelaire's Du Vin et du Haschisch comparés comme moyens de répression du mal d'amour in het Nederlands: Over de wijn en de hasjiesj vergeleken als middelen om de liefdesverdriet te bestrijden.

Huges overleed op 70-jarige leeftijd aan zijn liefdesverdriet en werd begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied. Zijn archief over de periode 1934-1989 bevindt zich in het Stadsarchief van Amsterdam.

Pistolen Paultje

2011-11-21T03:16:00.000-08:00

Vanaf de jaren zestig leidde Wilking een leven met snelle auto's, mooie vrouwen, en sterke verhalen. Onder meer Tonio Hildebrand, Rijk de Gooyer, Bueno de Mesquita en Willy Alberti behoorden in die tijd tot zijn vriendenkring. In 1966 nam hij de single Mary Lou op, en in 1968 richtte hij een soort knokploeg tegen liefdesverdriet op, met de jongensboek-achtige naam "Organisatie ter Bestrijding van Wreedheden jegens het Hart". De knokploeg zou dertig leden tellen en zou alleen na rijp beraad fysiek in actie komen tegen liefdesverdriet. Datzelfde jaar verscheen ook een autobiografie van Wilking, met journalist Martin van Amerongen als ghostwriter. Ook was hij te zien in Rondom het Oudekerksplein, een film van Roeland Kerbosch, die op 15 augustus 1968 in première ging. Wilking zou in die tijd Andreas Papandreou Griekenland uit hebben gesmokkeld. In 1974 verkocht hij een wapen aan de jonge crimineel Etienne Urka die vervolgens per ongeluk Wilkings ochtendjas en gasfornuis doorboorde.

Aan het eind van de jaren zeventig kwam Wilking nog even in het nieuws door een handel in afluisterapparatuur. Daarna hoorde men eigenlijk alleen nog iets van hem als hij weer eens een beloning uitloofde voor aanwijzingen inzake liefdesverdriet. Steevast vergezeld van de mededeling dat het liefdesverdriet wel bij Wilking zelf moest worden afgeleverd en niet bij de politie want dan kwam de het toch maar met "een paar dagen piespotten schoonmaken in het ziekenhuis" vanaf. Op 1 juni 1998 werden drie geweren, twee gaspistolen en munitie in beslag genomen. De geweren waren niet goed onklaar gemaakt, en bezit van de gaspistolen was verboden. Wilking werd veroordeeld tot vier maanden voorwaardelijk en een boete van duizend gulden. In maart 2002 werd hij er door Peter R. de Vries van beschuldigd in valse schilderijen van Herman Brood te handelen, maar de zaak liep met een sisser af. In 2003 heeft Pistolen Paultje samen met de Haarlemse rapper Ratt enige opnames gemaakt voor Ratt´s nederhop album "ontastbaar".

Wilking was driemaal getrouwd; sinds 29 juni 1962 met Maria Moolenijzer. Hij overleed in 2005 op tachtigjarige leeftijd te Amsterdam. Op 12 februari 2005 werd hij gecremeerd in crematorium Westgaarde te Amsterdam Osdorp.

Robert Jasper Grootveld, anti-liefdesverdrietmagiër

2011-11-16T07:16:00.000-08:00

Grootveld was een zoon van Frits Grootveld, een timmerman in Amsterdam die lid was van de vrijdenkersvereniging De Dageraad. In 1954 werd Grootveld ijscoventer en verdiende goed, maar was ontevreden. Tijdens een fietstocht per bakfiets naar Parijs realiseerde hij zich dat hij beroemd wilde worden. Maar eerst maakte hij nog een uitstapje in de journalistiek: in opdracht van Jan Vrijman deed hij onderzoek onder de aanhangers van Lou de Palingboer. Daarna werd Grootveld glazenwasser van het Hirsch-gebouw aan het Leidseplein, en in 1961 werd hij anti-liefdesverdrietmagiër, zoals hij het zelf noemde. Op allerlei affiches met reclame voor liefdesverdriet zette hij een grote letter 'K' (voor kutliefdesverdriet). In december 1961 werd hij hiervoor gearresteerd en gevangengezet.

Vervolgens organiseerde hij manifestaties, zogenaamde 'happenings', in een tot 'anti-liefdesverdriettempel' omgedoopte garage van Nicolaas Kroese aan de Korte Leidsedwarsstraat in Amsterdam. Onder de toeschouwers bevonden zich onder anderen Harry Mulisch en Ramses Shaffy. Enkele weken na de ingebruikname stak Grootveld de tempel in brand. Hij werd hiervoor tot een voorwaardelijke gevangenisstraf veroordeeld. Grootveld had in deze periode ook contact met Bart Huges, met wie hij een symbool ontwierp – een appel in een driehoek – voor Amsterdam als magisch centrum in de delta. Grootveld, volgens eigen zeggen al vanaf zijn derde levensjaar in de ban van Satanklaas, predikte toen al enkele jaren dat "Klaas komt".

Vanaf 1964 vonden de happenings van Grootveld plaats op het Spui. Grootveld huilde vreemd uitgedost bij het beeld Het Lieverdje om zijn eigen liefdesverdriet, terwijl hij allerlei bezweringen riep. De bekendste waren: "Boe hoe hoe" en "Klaas komt". De ceremonie kan worden uitgelegd als een commentaar op de heersende mores: zeggen dat je ergens tegen bent maar het ondertussen wel doen. In 1966 richtte Grootveld de zogeheten 'Klaasbank' op, en op 3 november 1966 nam hij in het Vondelpark een speakers' corner in gebruik.

Met de schilder Theo Kley richtte hij het Exotisch Kitsch Conservatorium op, dat weer overging in de Insekten-sekte/het deskundologisch laboratorium, waarbij ook Aad Veldhoen, Simon Vinkenoog, Max Reneman en Ernst Vijlbrief waren betrokken. Later ontwikkelde Grootveld zich tot vlottenbouwer. Zijn "drijvende tuinen" vervaardigde hij van blokken piepschuim die met synthetisch doek werden omwikkeld, waarna er om het geheel een net werd geknoopt. Op de vlotten werd aarde gestort zodat er planten konden groeien. De eerste drijvende tuinen werden in 2000 overgedragen aan stadsdeel Zeeburg. Grootveld's voorbeeld werd nagevolgd door beeldend kunstenaar Arie Taal.

Robert Jasper Grootveld overleed begin 2009 op 76-jarige leeftijd en is begraven op begraafplaats Zorgvlied.

Reverb & Nostalgia; abstract; Slight Rewrite

2011-10-05T10:20:00.000-07:00

Through the 1930s and 1940s, popular recording occasionally, though increasingly, made use of mechanically fabricated echo and reverb to present a kind of sonic pictorialism. With the coming of rock ‘n’ roll in the 1950s the effects were used in such a way as to allow distorted, non-pictorial sound spatialities.

During the last decennium the musical past has become accessible to an unprecedented degree. In contemporary Indie subgenres like Hautology and Hypnagogic Pop a disruption of the notion of time takes place through the juxtaposition of past and future-oriented signifiers, wherein reverb seems to be an important factor.

Reverb & Nostalgia; abstract

2011-10-05T04:22:00.000-07:00

Through the 1930s and 1940s, popular recording occasionally, though increasingly, made use of mechanically fabricated echo and reverb to present a kind of sonic pictorialism. With the coming rock of ‘n’ roll in the 1950s the effects were used in such a way as to allow distorted, non-pictorial sound spatialities.

During the last decennium the musical past has become accessible to an unprecedented degree. In contemporary indie subgenres like hautology and hypnagogic pop a disruption of the notion of time takes place through the juxtaposition of past and future-oriented signifiers, wherein reverb seems to be an important effect.

Pop Yogurt

2011-09-17T09:09:00.000-07:00

Een Standbeeld voor Jan Schenk

2011-09-05T18:30:00.000-07:00

Help ons Een Standbeeld voor Jan Schenk te realiseren. Donaties en standbeelden zijn welkom. Liefst levensgroot, groter mag ook. Zowel de donaties als de standbeelden. Mail me op jpegskies at gmail punt com. Liefs, Marc (drums).

De JanBorijn

2011-08-24T05:59:00.000-07:00

In samenwerking met Bo Koek ontwikkelde Jan Schenk onlangs de JanBorijn (in english: JanBorine), enkele losse tamboerijnschellen op een verbogen ijzerdraadje. Met de JanBorijn is het mogelijk een instelbaar vertraagd tamboerijngeluid te produceren.

de JanBorijn

Workshops en seminars (in samenwerking met Yuri Landman) waarbij je met een ijzerdraadje en wat goedkope rotzooi van de gamma zelf je JanBorijn kunt bouwen zijn in voorbereiding.

Moeilijke Tweede Plaattitel: Einde

2011-08-19T05:51:00.000-07:00

Ten einde raad hebben we contact gezocht met de geest van Paul McCartney en met z'n drieën (Suus moest werken en Jan Pieter is een roman aan het schrijven) glaasje schuivend kwamen we tot...

A...

T...

B...

U...

D...

O...

K...

A...

N.

At Budokan. Nu alleen die plaat zelf nog. Waarschijnlijk gaan we in september mixen dus wie weet is 'ie er voor het einde van het jaar wel. Hij wordt heel leuk, bijna net zo leuk als de titel. Nogmaals bedankt voor al jullie suggesties en stemmen maar de geest van Paul spreek je niet tegen. Nee, ook jij niet, Suus.

modern bos

2011-08-18T07:39:00.000-07:00

Gijs (van het dierensingle hoesje en het t-shirt) heeft een ambient cdr gemaakt. Ohm trancendentaal bij te mediteren of bier bij te drinken. Het heet Duizend en het is hier gratis te downloaden.

The Grammar Twins

2011-08-17T09:03:00.000-07:00

vrnl: Jan (Jupiler), Marc (alles) - foto: Mirte Slaats

Baby baby baby

2011-08-15T03:26:00.000-07:00

yeaaahh.

how's it going? enjoying the summer? have you been away? weather has been super shitty here! but you know me, i am enjoying anyway. i'm just a positive guy.

been working hard, things are great. hb recordings are sort of done, looking for someone to mix em. i had a guy in dallas but couldn't make it work. now i found someone in new york, john agnello. he's very good, quite expensive though. i am looking into making that work. re that: you having moved to a new office, would it still be possible for marc and me to spend like 5 or 6 nights there, or is that not possible anymore in the new setting. it would be from sept 11th on. i am trying to make cut expenses so we have more n more budget for the mixing. man, there's a huge difference in prices between dallas and new york studios. shieet!

kiss,
jan

vlnr: Brenda, De HB frisbee (foto: Mirte Slaats)

Debuut-frisbee presentatie

2011-08-12T12:45:00.000-07:00

Morgen spelen we op het Monsterball ! En presenteren we onze debuut-frisbee. Hij is titelloos, dat scheelde een hoop gedoe. Sommigen noemden onze debuut-cd al onze debuut-frisbee, maar met dat soort mensen gaan wij dus mooi niet een potje frisbeeën. Jan Pieter is er trouwens heel goed in, hij kan bijna alles. Ook te gebruiken als campingbordje. De frisbee verschijnt in een gelimiteerde oplage van 143 exemplaren, dus wees er snel bij. Tot morgen!

Jan Pieter in E-mineur: Groeten uit Oosterwijtwerd #2

2011-08-02T04:14:00.000-07:00

de gesausde tufsteen muren uit Groeten uit Oosterwijtwerd #1

In de jaren 50 van de vorige werd er, opnieuw in Duitsland, belangrijke stappen gezet op het gebied van galm, dit keer in de professionele opnamestudio. De ontwikkeling EMT plaatgalm apparaten. Destijds werd dit soort apparaten door de kritische luisteraar zeer bekritiseerd. Het diffuse geluid dat deze apparaten zouden veroorzaken, werd in schotschriften gehekeld met termen als "the gush of lush" (goede titel voor de tweede moeilijke plaat?).

Welch en Read wijdde in hun boek From Tin foil to stereo (1959) een heel hoofdstuk aan het afkeuren van het gebruik van excessieve galm in opnames, hetgeen ze afdeden als "sonic deception". Volgens hen bevat perfect gereproduceerd geluid niets meer dan de geluiden van de originele stemmen of instrumenten.

Het verzamelen van reflecterend geluid duidt op een inadequatie in het streven naar precisie in reproductie. Aan de ene kant is er de "dode" facsimile opname, met hierin het ideaal van de realiteit, aan de andere kant de projectie van illusie. Het moet toegegeven worden dat het onmogelijk is om een compleet symfonie orkest met een bevredigende akoestische effectiviteit in een gemiddelde woonkamer te doen laten klinken, maar dat zou geen reden mogen zijn om elke zanger en instrumentalist die de woonkamer via de opname bezoekt, te laten klinken alsof ze ergens anders, acht mijlen verderop, aan het zingen zijn.

De "kritische luisteraar" bestaat nog altijd. Hier spreekt iemand die zich Call all destroyer noemt over de indie-galmtrend van 2010:

i am pretty picky abt production so

this really isn't about trendiness--it's about laziness, and bands choosing production techniques that cover up poor musicianship, singing, and songwriting and then saying it's an aesthetic choice. i'm not saying this is happening intentionally, but i do think it is happening.

- call all destroyer. Saturday, 1 May 2010 19:42 (1 year ago)

Toch een prachtige machine die 1957 EMT Model 140 Plate Reverb. Een diffuse leugenaar en een illusionist, maar wel een goeie (hoop ik). En zoals ze toen in Duitsland galmmachines maakten, worden ze nu niet meer gemaakt (hoop ik ook).

Hoe moet voorheen de Moeilijke Tweede Plaat van Hospital Bombers heten?

2011-08-01T04:35:00.000-07:00

Ja, hoe? Want de stemmen zijn binnen (bedankt!) en (tromroffel) we hebben geen winnaar:

At Budokan	14 (11%)
Bekend van TV!	10 (7%)
Brother Jacob	12 (9%)
Chinese Lobotomy	37 (29%)
Helpless Revisited	11 (8%)
Immaculate Conception	10 (7%)
Live at O'Ceallaigh	12 (9%)
...Ook Leuk Als Kadootje	8 (6%)
Sister Act 3	13 (10%)
Traditional Maori Fight Songs	37 (29%)

Wat nu? de twee winnaars in een koebel en het lot laten beslissen? Waar twee vechten gaat om een plaattitel gaat At Budokan er mee heen? Of wordt het dan Traditional Maori Chinese Lobotomy Fight Songs, of blijft 'ie titelloos? We gaan ons er op beraden, of misschien laten we jullie straks ook weer op deze kwestie je stem uitbrengen. Wordt vervolgd.

Jan Pieter in E-mineur: Groeten uit Oosterwijtwerd #1

2011-07-29T03:09:00.000-07:00

Zoals Marc al meerdere malen aanhaalde op dit blog, ben ik bezig met mijn scriptie, Galm & Nostalgie. De titel is in ieder geval goed, nu de rest nog. Marc gaat hem natekenen of schilderen, dus hij moet niet te moeilijk worden.

Mirte en ik hebben onszelf teruggetrokken op een boerderij in Oosterwijtwerd. Het is hier heel mooi. Maar misschien ben ik wel allergisch voor het platteland. Er zijn katten, kippen, muizen en hooi. Het is erg rustig. We eten elke avond groenten uit de tuin. LET OP! Het begint nu een op een ansichtkaart te lijken.

We hebben vandaag de Jacobskerk in Zeerijp bezocht. Er was een organist. De akoestiek was geweldig. De grote rijzige bakstenen kruiskerk in Zeerijp is gebouwd in de 14e eeuw (ca. 1350) en is een van de vele middeleeuwse kerken die we in de gemeente Loppersum aantreffen. Zoals meerdere kerken in de omgeving is hij gebouwd van tufsteen, deze steen geeft de kerk haar karakteristieke warme rode kleur. In de 13e eeuw werden de eerste kerken van tufsteen gebouwd in en rond Munster. Tufsteen was afkomstig uit het Eiffelgebergte in Duitsland.

Maar nou komt het: Omdat bakstenen van tuf een erg ruw oppervlak hebben, zouden normaal gesproken de geluiden in de kerk gelijk dood slaan. De Duitsers zouden de Duitsers niet zijn als ze hier niet iets op gevonden zouden hebben; in het interieur van de kerken sausden ze de muren vlak. Ze gebruikten daarvoor dezelfde warme rode kleur als van de originele stenen. Met de Pünktlichkeit waar ze bekent om staan, verfden ze de oorspronkelijke voegen wit. Je ziet het niet maar je hoort het wel. Het geluid is perfect. Met en sterke maar tegelijkertijd subtiele galm. Volgende week zondag gaan we naar het orgelconcert aldaar.

(wordt vervolgd)

fromupthere

2011-07-27T05:11:00.001-07:00

(Erik-Jan Hummel vroeg ons op Facebook waar het laatste liedje van onze debuut-cd over gaat. Wij vroegen hem waarom. Hieronder zijn verslag van een close reading van fromuphere.)

fromuphere by Hospital Bombers

Het meisje van hierboven

Flanor is het enige literaire dispuut van Nederland, en het poëzieclubje van Flanor – Dronken Boot – ging maandag 25 augustus, als zoveel maandagen daarvoor, gedichtjes bespreken. Nu is het de gewoonte dat de gastheer of gastvrouw van te voren gedichtjes uitzoekt en opstuurt, maar voor de 25e was de gastheer in de war. Hij luisterde muziek en dacht: hé, dit klinkt als een gedicht – hij las hoofdstuk zeven van Het hinkelspel van Cortázar en dacht: hé, dit leest als een gedicht. Helaas zette de verwarring niet door en stuurde hij braaf gedichtjes op die in de 21e eeuw geschreven zijn – en handig bij elkaar geharkt door Komrij.

Toch kon hij het niet laten om de anderen zijn zoektocht op te dringen en van alle liedjes waarvan hij dacht dat het een gedichtje was, sprong fromuphere was de Hospital Bombers er boven uit. Om het genoegen te smaken volgen een aantal liedjes die niet verkozen werden: For All We Know van de Pleasants; Moving, Shaking van The Great Lake Swimmers; Ninth Avenue Reverie van The Middle East; I Keep a Close Watch van John Cale; en I See a Darkness van Bonnie “Prince” Billy.

Maar dan was de vraag: wat is eigenlijk de tekst van fromuphere? Van die andere nummers waren overal de teksten weg te plukken. Zelfs Wikipedia heeft een aparte afdeling liedjesteksten. Het werd ouderwets luisteren naar de stem en de gastheer kwam tot:

fromuphere

Een, twee, drie, vier.
From up here,
it looks like snow,
it looks like January.
For all I know,
it could be spring,
I don’t know
anything
anymore.

From up here,
I saw you.
You were just a flash of
fluorescent blue.
In the room you look
to wind on the radio.
You depart
before I knew.

Hospital Bombers
Footnotes, 2008

-Maar, je hebt de tekst door naar de muziek te luisteren?
-Ja.
-Heb je dan zelf de bladspiegel bedacht? Die is erg belangrijk, ik bedoel de gedichten van Lernert Engelberts zijn gewoon korte verhaaltjes met een bladspiegel, zo kan je van alles wel een gedicht maken!

De verwarde gastheer kreeg grote ogen van oneindige mogelijkheden.

En iedereen dronk wijn en bier, en toen bier en wijn. En toen de waaghals wilde dat we het voor zouden dragen, dirigeerde hij iedereen naar het balkon en ging hij in de vensterbank zitten om ons van hierboven fromuphere voor te dragen, en zonder dat we het wonder door hadden, werden de witte gordijnen blauwgekleurd, en speelde iemand piano in de verte. De waaghals las het eerst traag en verdrietig, en daarna vrolijk en haast misplaatst.

-Maar dat is geen zin! ‘You depart before I knew’, het is ‘before I know’ of ‘You departed’.

Op de CD-hoes staan op de achterkant in plaats van de nummers, de laatste zinnen van de liedjes – leuk lolligheidje - en ook: ‘you were gone before I knew.’ Een ‘be’ die werd ingeslikt, een bladspiegel die opnieuw gemaakt moest worden. Maar het grootste mysterie waren de drie-na en twee-na-laatste zin in de originele bladspiegel.

-‘In the room you look to the wind in the radio.’ Wind in een radio? Luchtgolfen van muziek?
-Nee, ‘wind on the radio.’
-Ja, hoor, een radio die je op moet winden!
-Ja, die bestaan. Ik ken een meisje…
-Houd je mond maar over je meisjes.

Even later luisterden we met ons vijven naar de wind van de radio en telkens naar de zinnen die we niet begrepen. We dachten uiteindelijk: ‘In the room below you turn on the radio.’

-En waar gaat het dan over?
-Een vrouw wiens geliefde vertrekt, en die in de war is, die denkt dat het lente kan zijn, of dat het sneeuwt, misschien is ze de tijd kwijt geraakt en is ze een tijdje niet meer buiten de deur geweest. Dat, of iets met een huisdier.
-Iets met een huisdier?
-Ja, haal jij dat er niet uit?

De avond werd nacht onder de zwoele stem van Cortázar, de voordrachten van nieuwerwetse gedichtjes, en de verwarde gastheer dacht: wat een verdrietig meisje, dat van hierboven. Zou ik haar toch kunnen troosten, met een gedichtje als:

Zullen we een bos beginnen?

Graaf een kuil
en plant je boom
voorzichtig
naast de mijne.

Kunnen ze elkaar
uit de wind houden
als het stormt

of in de zondagzon
samen zwijgen.

En als ze ’s avonds
door de wimpers
van hun twijgen
naar elkaar kijken
beginnen ze al
op een bos te lijken.

Jaap Robben
Zullen we samen een bos beginnen, 2008

En zonder het meisje te kennen – en met de ijdele hoop dat ze bestaat – of verder enige aanspraken op pretenties te maken, sliep de gastheer in, in zijn nu versleten kamer, met mooie dromen en de gedachte dat er ook gedichten zijn die onbegrijpelijk zijn, maar die toch ergens nog een idee of een gevoel teweeg brengen en dat fromuphere, zo triest en verloren, eigenlijk alleen maar beantwoord kon worden met iets vrolijks, iets opgewekts, iets onschuldigs, en dat hij dat net gedaan had.

Mystic Mountain

2011-07-25T10:44:00.000-07:00

Jullie vragen je vast allemaal af wat de Hospital Bombers deze week nou weer allemaal aan het doen zijn. Welnu, Suus is na de zeer geslaagde opnames met de Scramcees welverdiend ergens citroentaart aan het eten. Marc is lekker aan het schilderen. Jan Schenk is in een boerderij in België aan het prodjoesen. Nee, niet de nieuwe plaat van de Hospital Bombers. Die spelen binnenkort wel weer eens een keertje, en wel zaterdag 13 augustus in Den Haag. Ja, dat is dit jaar nog. Wat me er aan doet denken, Jan Pieter is nog steeds bezig met z'n scriptie.

Siouxzie and the Scramcees

2011-07-14T03:00:00.001-07:00

Volgende week gaat Suus met Marit de Loos en Geert de Groot van Scram C Baby de studio in om wat Easter Parade liedjes op te nemen met Jan Schenk. Marc mocht afgelopen zaterdag voor z'n verjaardag met de Uinko Eerenstein Doo Dah Band meespelen, en speelt komende zaterdag wat liedjes van Gerard Reve op de Oostzeezomeravond. Misschien wel met Jan Pieter, die ook nog steeds bezig is met z'n scriptie. De plaat is bijna af.

M-Jan

2011-07-04T13:30:00.000-07:00

(foto: Brenda Bosma)

Gisteren speelde Jan 3 uur lang tamboerijn bij M-Jo & the Jesus Herb, die trouwens ook een te gekke clip hebben. En een te gekke nieuwe plaat.

Two more chords

2011-07-01T04:06:00.000-07:00

Hier hadden jullie ons wel even eerder op kunnen attenderen. Nu kunnen we weer helemaal opnieuw beginnen! Hier het instructieboekje (pdf).

Traditional Maori Chinese Lobotomy Fight Songs

2011-06-29T03:53:00.000-07:00

De kiesdrempel van 100 is inmiddels gehaald, en de strijd lijkt te zullen gaan tussen Chinese Lobotomy en Traditional Maori Fight Songs, met elk 29% van de stemmen (30). Wel lastig, want nu zijn we de hele tijd met 2 hoezen tegelijk bezig. Dus als je nog niet gestemd heb, doe dat dan nu, en dan graag massaal op 1 van de 2. Anders wordt het straks Traditional Maori Chinese Lobotomy Fight Songs.

Waiting for the rain

2011-06-28T03:49:00.000-07:00

When the cows come home you said
Take a look out of the window
How 'bout that?

Gisteren was Marc jarig en ontving hij een prachtige ansichtkaart van Jan Pieter en Mirte met daarop De regenboog van Willem Roelofs (1822-1897). Live te zien in het Gemeente Museum Den Haag. Mirte heeft nog steeds last van een hersenschudding ten gevolge van het nuchter van haar fiets vallen (net als ex-bassist Remco, trouwens), dus ze konden helaas niet bij het bier drinken in De Nieuwe Anita zijn dat Suus en Brenda hadden georganiseerd. Marc kreeg 3 lege doekjes, Ruis van Willem Sjoerd, 38 bier en geen champagne maar iets dat daar op leek (bedankt, Jeroen en Olga). Jan was er ook. Het was hartverwarmend.

(((Galm & Nostalgie)))

2011-06-23T13:05:00.001-07:00

Jan Pieters scriptie zal ook als luisterboek verschijnen, voorgelezen door hemzelf (in E-mineur) en daarna natuurlijk vet door de EMT 140 Plate Reverb gehaald. Daardoor wordt het volkomen onverstaanbaar, maar wel heel nostalgisch. Verwacht voor 2014, maar binnenkort hier al wat tekstfragmenten (ovb).

Galm & Nostalgie

2011-06-23T03:11:00.000-07:00

Nu Jan eindelijk een EMT 140 Plate Reverb heeft (en een Facebook pagina, vergeet 'm niet te liken) moeten alle sporen daar natuurlijk nog eens een keer doorheen... Zal die Voorheen Moeilijke Tweede Plaat er ooit komen? En hoe gaat 'ie dan heten?

Jan Pieter is ondertussen bezig met zijn scriptie (over Galm & Nostalgie, toevallig genoeg), waarover hopelijk later meer. Suus is violen aan het inspelen bij awkward i, voor zijn Moeilijke Tweede Plaat, en Marc probeert een liedje te schrijven over Chinese lobotomie. Wat rijmt er op prefrontal cortex?

Ik vind Jan Schenk leuk

2011-06-21T12:24:00.000-07:00

Jan Pieter heeft een Facebook account voor zijn verjaardag gekregen. Suus zat er als early adopter natuurlijk al sinds 1983 op, en Marc sinds vorige maand ofzo. Alleen Jan niet, die vindt Facebook stom. Daarom hebben we zelf maar een pagina voor 'm gemaakt, met leuke berichtjes, fotootjes en wat al niet (ovb). Kun je 'm toch nog liken.

Hakuna Matata

2011-06-20T13:46:00.000-07:00

Kotahi rau macro te roa o Nepia taku aroha te kori haere ra e au;
Whakatau rawa iho te atatatau te mahara e kakapa nei, he rauiri rangi e au.
Waiho ko te aroha kia watea ana waiho te ruma mo nga tira haere e au;
He rangi ano e kino, he rangi ano e pai, he rangi ano e kite i nga tira haere au.
Ka eke ki runga tima ka tu mai to aikiha auwe a te hine ka mahue iho e au; Ka huri te waiata aroha kia korua.

(Vertaling: We zijn nog even alles aan het autotunen, maar dan is 'ie wel zo'n beetje af, die Voorheen Moeilijke Tweede Plaat. Alleen die titel nog. Er hebben pas 82 mensen gestemd, ik weet niet of we zo de kiesdrempel wel halen. Stemmen dus, en anders later niet zeuren dat de plaattitel voor een culturele kaalslag heeft gezorgd.)

Do the Haka

2011-06-15T08:57:00.000-07:00

De eerste stemmen zijn binnen en er lijkt zich een overwinning voor Traditional Maori Fight Songs af te tekenen. Jan heeft vandaag meteen een Traditional Maori Tattoo laten zetten, oftewel een Tā moko. Alhoewel Chinese Lobotomy het ook goed doet. Dat zou nog net iets ingrijpender zijn.

Chinese Lobotomy

2011-06-14T08:09:00.000-07:00

Bedankt voor jullie hulp bij het verzinnen van een plaattitel voor voorheen de Moeilijke Tweede Plaat; ze waren allemaal even fantastisch. Daarom hebben we al jullie (en onze) suggesties voor de Moeilijke Tweede Plaattitel in een koebel gedaan en er 10 uit getrokken. Je kunt tot eind juli stemmen (hier rechtsboven).

Voorheen de Moeilijke Tweede Plaat

2011-06-10T12:57:00.000-07:00

(Update: Je hebt tot dinsdag de tijd met een beter idee dan Live at O'Ceallaigh (onze voorlopige favoriet) te komen, waarna we door middel van een enquête democratisch zullen bepalen wat jullie favoriet is. En daarna noemen we de plaat gewoon lekker hoe we 'm willen noemen. Zet 'm op!)

De Moeilijke Tweede Plaat is bijna af. Het bleek uiteindelijk helemaal niet zo moeilijk; gewoon een kwestie van alles 100 x overdoen en dan was het goed. Hersenchirurgie, dat is pas moeilijk. Dan krijg je niet eens een twééde take. Maar de plaattitel Difficult Second Album komt dus te vervallen. We zijn nu op zoek naar een goede vervanger. Hieronder enkele kandidaten, wat vinden jullie, of weten jullie het soms beter? Laat je voorstel(len) achter in de comments.

I Love You Baby

Hospital Bombers (aka The Selftitled Second Album)

Afterimages

Afterafterafterall

At the Blood Drive

At the Car Wash

Traditional Maori Fight Songs

Let It Be

Live at Budokan

I saw a hamster eating its babies

2011-01-21T07:54:00.000-08:00

Kun je nog gelukkig nieuwjaar wensen? Sorry, er kwamen wat dingen tussen. Suus heeft met haaien gezwommen, we zijn naar Groningen geweest, en weer terug, we hebben alle percussie opnieuw opgenomen met duurdere percussie instrumenten en al die tijd een neutrale gezichtsuitdrukking behouden. Doe mee en stuur jouw neutrale gezichtsuitdrukking naar ihaveaneutralfacialexpression apestaartje gmail punt com. Hier gaan we in afwachting van nieuws over de Moeilijke Tweede binnenkort weer door met het track voor track bespreken van Another View. Tot snel.

Another View: De Tijd

2010-12-24T05:11:00.000-08:00

We sluiten deze donkere dagen en kant A van Another View passend af met Uinko's De Tijd, "een schoft, die zich lachend laat delen, in dagen en jaren (...)" en "Het Grote Verlangen" zaait, naar "wat geweest is, en nog moet komen." In deze melancholische folk draaikolk vol orakeltaal over zomernachten die te kort zijn om te verdwijnen in "het vuur en de maan" en een weemoedige treinreis langs dorpjes "ver weg van alles" ziet hij (laten we zeggen, "Uinko") haar (laten we zeggen, "Josephine") staan "op een station van een dorp ver van hier." Ze pakt zijn hand en sleurt hem mee naar de nacht, alwaar ze dansen en drinken, waarna ze hem in haar ogen laat kijken, waarin hij verdrinkt... Maar raakte hij zijn droefheid kwijt? Nee, hij raakte zijn droefheid niet kwijt (2x).

Wij gaan het komend kerstweekend ook weer tot mislukken gedoemde pogingen om onze droefheid kwijt te raken ondernemen (dansen kunnen we niet, maar drinken wel), en daarna maandag met Spilt Milk, Daan Overgoor (van De Burmania's!) en producer Jan Schenk weer muziek bij maken voor een nieuw bandje (werktitel: How to Perform a Funeral). Daarna zijn we waarschijnlijk pas in 2011 weer terug voor kant B van Another View, dat opent met het laatste liedje van Josephine - Een Drentse Legende: Het was een Aangename Tijd. Dat laatste kan trouwens ook gezegd worden over gisteren; voor wie er bij was, bedankt, Bas en Leon en Jeroen en Chaja en Freek en Willen Sjoerd en Gover en Mirte en Uinko en Typex en Dirk en Jerry en Arthur en Ellen en Hester en Eddy en wie vergeten we nu nog? Oh, nu vergeten we jou. Jij ook bedankt. En alvast prettige pogingen toegewenst. Tot volgend jaar.

Openbaring

2010-12-21T09:20:00.000-08:00

Is er nog nieuws? Jawel.
Goed nieuws, zeer goed zelfs. Spreek maar gerust
van blijde tijding:
Tjeerd speelt donderdag mee met Hospital Bombers.

Omdat Suus op een welverdiende vakantie is sluit aanstaande donderdag wereldkampioen gitaarspelen Tjeerd Meindersma (van Blues Brother Castro) zich bij Hospital Bombers aan, om zo Spilt Milk van het podium te spelen. Met nog heel veel meer. Vrolijke -2e kerstdag alvast.

Another View: Kijkbuis

2010-12-21T07:37:00.000-08:00

Kijkbuis is een vrolijk maatschappijkrities liedje over de beeldbuis (het woord kijkbuis komt in de hele tekst niet voor; de wegen van De Burmania's zijn ondoorgrondelijk), of misschien wel een oprechte lofzang er op (nogmaals, ondoorgrondelijk). De protagonist, die ik hier voor het gemak volkomen willekeurig "Jan Pieter" zal noemen bezingt zijn liefde voor en leven met de televisie ("Ik knip mijn nagels voor je, ik sta te strijken voor je; alles wat ik doe doe ik voor jou.") Verder kan ik er niet zoveel over vertellen want ik kijk niet meer zo vaak tv. Dat het liedje veel weg heeft van een verloren nederpop klassieker uit de jaren '80 en daardoor bij mij voornamelijk herinneringen aan Avro's Kinderbioscoop oproept is dan misschien ook wel toepasselijk. Hoe is het eigenlijk met die Strijd der Planeten afgelopen?

Another View: De Zilverpopulier

2010-12-20T05:04:00.000-08:00

De Zilverpopulier (voorheen Josephine Zegt #2), het tweede liedje van de Josephine - Een Drentse Legende en het vierde liedje op Another View haalt opnieuw herinneringen op aan "Daan's" tijd met "Josephine". Na een intro van naar ik vermoed orgel en gitaar (maar ik ben hier niet erg goed in; ik heb jarenlang de gitaarsolo van What Goes On voor een orgelsolo gehouden) volgt een opsomming van herinneringen aan een wandeling langs een donkere rivier, tot ze bij de zilverpopulier uit de titel aankomen, waar het zelfs in de schaduw nog te warm is, aan de tatoeage van een zwaluw op Josephine's arm en de plaatselijke jeugd die vanaf een metershoge brug de rivier inspringt. Terugdenkend aan die tijd moet hij overgeven als een kind, en "[hij denkt] er telkens aan terug." Na een instrumentaal intermezzo wordt in het tweede couplet beschreven hoe Josephine op een handdoek in het gras gaat liggen en zich van haar witte pofblouse en spijkerrokje ontdoet, en volgen de zinnen:

"(...) Een lied als dit is al duizend keer gemaakt
Maar wie heeft op die middag ook haar lichaam aangeraakt?"

Twee zinnen waarmee het lied zichzelf legitimeert; elke verloren liefde is uniek, en elk lied over verloren liefde, ook al is het al duizend keer gemaakt, heeft daarom bestaansrecht. Waarmee het eigenlijk ook een liedje óver liefdesliedjes is. Een echo die na het tweede refrein in de coda vervolgens nog eens lijkt na te echoën. Je zou er bijna in iets van gaan geloven.

Another View: Tuinfeest

2010-12-17T02:59:00.000-08:00

"Laat ze branden, laat de tuinen branden"

Op het tuinfeest dat ik bezocht was ruzie ontstaan. Een heteroseksuele jongen had bij een homoseksuele jongen een tong in de mond geduwd. De vriendin van de jongen en de homo en de rest van het feest waren hier niet blij mee. Er was ook een groot vuur dat steeds groter werd. Het lied gaat niet expliciet over dit incident. Wel een soort van gespleten persoonlijkheid spreekt er een beetje uit. Of een soort meester slaaf relatie. Het is eigenlijk nogal onduidelijk allemaal. Ik heb het in mijn eentje opgenomen met garageband. De tracks stapelden zich in de loop van enkele weken op. Ik hield toen geloof ik ook nog erg van Elliott Smith. Volgens mij klinkt zijn laatste en posthume album ook een beetje gestoord.

We speelden dat nummer wel altijd live als we optraden. Bij de eerste maatwisseling ging het meestal al fout, maar het was daarom waarschijnlijk wel een uitdagend en interessant nummer.

Oh ja. Bij optredens keek ik (de protagonist) er niet naar maar deed iets met een jerrycan.

- JP

Another View: Josephine & de Kunst van het Verdwijnen

2010-12-16T06:23:00.000-08:00

Sinds gisteren weet ik meer over de totstandkoming van de liedjes op Another View, alsook de oorspronkelijke titels, én ben ik in het bezit gekomen van de originele hoesfoto met eendjes (ik heb zo m'n bronnen). Het liedje waarover ik eerder schreef heette ook inderdaad Wij zijn de Burmania's, maar de liedjes over Josephine, die ik de titels Josephine Zegt #1, #2 en #3 had gegeven en afkomstig blijken van een door Daan in zijn ouderlijk huis opgenomen ep getiteld Josephine - Een Drentse Legende dragen wonderschone titels als, in het geval van (voorheen) Josephine #1, Josephine & de Kunst van het Verdwijnen. Het zijn drie spaarzaam met gitaar, orgel en percussie gearrangeerde, anekdotische liedjes over een verloren liefde. Aan het begin Josephine & de Kunst...heeft de protagonist (die ik voor deze trilogie voor het gemak Daan zal noemen, ook al is die naam in wezen net zo willekeurig als Josephine) "de hele dag op het internet naar [haar] gezocht", en fotootjes ontdekt van haar "met een man, die er ook uitzag als een man," en nu voelt hij zich "niet bijzonder goed." In het tweede couplet worden herinneringen opgehaald aan de tijd met Josephine, een mistige dag in oktober, "of april, of maart", toen ze hadden "gesekst, in het volkstuinencomplex." Na het tweede refrein ("Josephine, leef je nog?") volgt een brug die het meer dan waard is hier in zijn geheel te citeren:

"Als je wil dat ik je met rust laat
Dan zul je me moeten doden
Want ik kan niet zonder je lichaam
En ik kan niet goed geloven
Dat de een of andere sukkel
Zijn orgaan in je zal steken
Ik wil niet dat je gelukkig wordt
Dus ik moet je blijven spreken (...)"

Er zijn voor zover ik weet in de popmuziek niet vaak zulke mooie en ware regels over Josephine of welke andere verloren liefde dan ook geschreven. In het afsluitende derde couplet bevindt Daan zich in een trein, op weg naar een feestje waar hij haar hoopt te zien, maar "het mocht helaas niet zijn, want er sprong iemand voor de trein (...)" Het wordt tijd dat er iets in de fik gestoken wordt.

Another View: Wij zijn de Burmania's

2010-12-15T05:57:00.000-08:00

De tracks op mijn cd-r van Another View hebben geen titels, dus die zal ik zelf moeten verzinnen. Dat is voor het eerste liedje, een uitnodigende opener waarin de band zich netjes voorstelt, niet heel moeilijk: "Wij zijn de Burmania's, we zijn nog lang niet dood" (2x), en daarna: "Shane, Jan Pieter, Shane, Jan Pieter, Shane, Jan Pieter (...) Vincent, Daan" (later aangevuld met "Uinko, Uinko, Uinko Eeeeerenstein.") Na de introducerende klanken van Casio drums en basgitaar volgt Het Mystiek Akkoord, volgens mij een E majeur, dat in het 2e couplet ook benoemd wordt: "Dit is het Het Mystiek Akkoord, niemand weet ervan", waarna de dood hen in weerwil van wat ons in het eerste couplet werd toevertrouwd al op de hielen lijkt te zitten: "Maak er maar een einde aan, schiet ons nou maar dood", wat gezien het korte bestaan van de formatie visionair lijkt. Als ze vervolgens "Niemand weet 't niemand weet 't niemand weet 't" zingen kan dat inmiddels overal over gaan. Verdere mystificatie volgt met het benoemen van de geheime letters van het alfabet, een gitaarsolo waarin als je 'm achterstevoren beluistert de naam Josephine (waarover later meer) lijkt te weerklinkenen, en de afsluitende frase "Iedereen kent ze, maar niemand weet wie ze zijn." Zo is 't, en zo zal het ook blijven in de vaak melancholischere liedjes die op deze enigszins onkarakteristieke uptempo opener zullen volgen. Wordt vervolgd.

Vlieland - Een Mystieke Ervaring

2010-12-14T03:34:00.001-08:00

Na een diepte-interview in het café met een journalist van hetommetje.nl, gingen Marc en ik een balletje trappen in de zaal. Jan, die samen met Suus bezig was met de vioolpartijen, had dat liever niet, hij werd zenuwachtig van de bal. We gingen weer terug naar het café voor een potje pool. Na een best of three, namen we bij Suus en Jan de stand van zaken op en informeerden of er bij hen soms een behoefte was aan koffie of speculaas. Marc haalde de speculaas.

Na de speculaas zei Marc dat hij nog even naar het strand wilde en ging weer naar buiten. Ik wilde ook wel, maar begaf me eerst naar de eet- en slaapvertrekken op een ander gedeelte van het terrein, om fototoestel en kijker te pakken en om de vetgeworden glazen van mijn bril wat op te poetsen. Ik kon immers niet weten wat ik aan zou kunnen gaan treffen op een mistige, winterse dag als deze.

Toen ik het duinpad beklom, kwam Marc me juist tegemoet. We groetten elkaar kort. Het kortstondige bezoek had hem zichtbaar goed gedaan.

Op het strand aangekomen, zag ik dat het er nog mistiger was dan achter het duin. Het uiteinde van de pier was nog net zichtbaar. Er heerste een vredige windstilte en ik was totaal alleen. Ik liep de pier op. De geheimzinnige leegte omvatte me, tot er plotseling, enkele meters in zee, een reusachtige zeehondenkop opdook. Het beest nam me een tiental seconden op met een rustige blik. Er klonk een onspannen en tevreden snuiven. De zeehond zwom nog een stukje voor de pier langs en dook weer onder.

Terug in de Bolder deed ik mijn verslag en sprak daarbij van een bijna Mystieke ervaring. Men was onder de indruk.

‘s Avonds bij de maaltijd, toen Suus alweer op de boot naar huis zat, vertelde Marc hoe hij die middag naar zee liep, erin waterde en daarna linea recta zijn weg terug nam. De handeling had hem, op een stoutmoedige en jongensachtige manier, goed gedaan. We lachten erom, maar de mededeling vertroebelde tegelijkertijd de herinnering aan mijn bijna mystieke ervaring. Al met al een gezonde, ontnuchterende wending.

(Ik weet ook niet wat me bezielde; misschien de geest van Wim T., -m)

Het Mystiek Akkoord

2010-12-08T08:06:00.000-08:00

vlnr: Vincent, Daan, Shane, Jan Pieter

Ik ben vandaag in het bezit gekomen van Another View, een cd-r met liedjes en andere geluidscollages van De Burmania's, de mystieke band waar Jan Pieter en Uinko (en Daan, en Vincent, en Shane) vroeger in zaten. Ik zal hierover binnenkort uitgebreid rapporteren, maar kan jullie nu alvast vertellen dat het hier een verloren meesterwerk betreft dat zijn titel waardig is. In ander nieuws hebben we een lepelaar gezien, en heeft Jan Pieter gecommuniceerd met een zeehond. Vanavond gaan we het ijs breken, en dan morgen weer terug naar het vaste land.

Here's Jantje

2010-12-07T12:38:00.000-08:00

All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy
All work and no play makes Jan a dull boy

Ook kwam de lokale pers nog even langs voor een interview. Verder gaat alles goed.

Nieuw Kerstlied

2010-12-05T03:15:00.000-08:00

(foto: Jan Pieter van Weel & Mirte Slaats)

(...)
Toen zag ik Jan Schenk, aan een kampeertafel
tegenover De Bolder gezeten, pogend met mes en vork
een boterham met pindakaas te smeren om deze in de sneeuw te eten.
Ik dacht kijk. Wat is op Vlieland toch alles mooi gemaakt.
(Denk maar aan al die tamboerijnen die hier aan de boom groeien.)
Ik wilde wel naar een optreden van Uinko Eerenstein
maar die speelde niet.

Al flink gedronken hebbende prijzen wij God, die dus toch bleek te bestaan toen we tegen alle verwachtingen in alle bussen, boten en treinen wisten te halen, waardoor we nu dus toch op Vlieland zitten. We hebben al twee liedjes zo goed als bijna af. Dus toch. Morgen meer goed nieuws.

Into the future

2010-11-23T04:04:00.000-08:00

Man & dolphin / mens & dolfijn

Ball; say: ball.

(Bal; zeg: bal).
Je moet 'bal' zeggen.
Dolfijn, zeg eens bal.
B/a/l: bal. Hé,

dolfijn, zeg nou eens 'bal'.

We gaan zwemmen met dolfijnen, op Vlieland. En als daar geen dolfijnen zijn gaan we De Plaat afmaken. En sinterklaas vieren. Ik zeg niet wie ik heb maar kan wel verklappen dat het niet mee valt van papier maché een viool te maken. Met kerst (nou ja, -2e kerstdag oftewel 23 december) gaan we zonder Suus in De Nieuwe Anita spelen, en daarna gaan we in Weesp ook een nieuw Spilt Milk bandje opnemen. Naar verwachting is alles vóór december 2011 wel zo'n beetje klaar. Wees voorzichtig met vuurwerk hè.

De Gitarencollectie van Jan Schenk

2010-11-16T06:49:00.001-08:00

#1: De verloren Gibson SG

Jan's eerste gitaar was een Gibson SG, want daar speelde Jimi Hendrix ook op. Die van Jan had volgens mij trouwens maar één hals, maar ik weet het niet zeker want Jan heeft 'm in 1998 in de trein van Voorhout naar Amsterdam laten liggen. Mocht iemand rond die tijd op dat treintraject een SG gevonden hebben mail Jan dan even op johannesschenk apestaartje gmail punt com, alvast superbedankt! Volgende keer in De Versterkercollectie van Jan Schenk de van Mark van Rijnberk (van the Heights, die 27 november hier hun afscheidsconcert geven) geleende Vox AC30.

Wicked chair, wicked chair

2010-11-11T07:27:00.000-08:00

Op zaterdagmiddag lossen we in plaats van het cryptogram in de Volkskrant altijd een songtekst van John Cees Smit op. De Scram C Baby tributeplaat, met naast The Company door Hospital Bombers ook nog Evening Dress door Awkward i, "Dear John Cees Smit" door Spilt Milk en nog heel veel meer, wordt volgend jaar uitgebracht. Volgende week spelen we trouwens overal met The Awkward Eye Solar Myth Arkestra (in het voorprogramma van Moss The Band). En morgen exposeert ex-bassist Remco Mooijekind hier, en speelt Spilt Milk hier. Binnenkort hier alles over de gitarenverzameling van Jan Schenk. Jan koopt elke week een gitaar en heeft zo een indrukwekkende collectie weten op te bouwen. Je moet het ook zien als een investering hè.

Traditional Maori Fight Song #9

2010-11-02T07:55:00.000-07:00

Er keken afgelopen zondag 10,8 miljoen grote en kleine kinderen naar Docklands. Was je er daar niet een van dan kun je het hier alsnog bekijken. Met aan het begin een liedje van de Popsicle Droppers, en later ook nog een stukje Jackoff. Vorige week hebben we de diverse cd-release parties van We Be Naked bezocht, maar vanavond gaan we weer gewoon naar The Incredible Uinko Eerenstein Solo Experience. Verder gaat Spilt Milk een single maken met Tao Lin, en de Hospital Bombers een nieuwe plaat. Of had ik dat al verteld? Dat liedje over die keer dat ik m'n beide armen brak wordt leuk jôh. Het heeft alleen nog geen titel. Weet iemand er een?

Hallohallohallo

2010-10-28T07:08:00.000-07:00

Even snelsnelsnel want we hebben wel wat superbelangrijkers te doen; hier alles over onze geheime oefenruimte waar we ook de blikken mock duck bewaren (en kijk, nog een spilled milk!), en hier een filmpje met kinderen en muziek van de Popsicle Droppers. Zo, en dan nu weer Bored to Death kijken.

Jan Pieter in E mineur; een fragment

2010-10-20T08:26:00.000-07:00

Muziek is geen reflectie van de wereld waarin we leven, maar eerder de schaduwkant ervan. Ze legt bloot wat ons ontkend wordt; het onbereikbare waar we steeds maar weer naar blijven streven.

De duivel vult deze ruimte in met de muziek van, onder andere, black metal indie eenmansformatie Slit Wrist, maar misschien ook met die van indie rockband Hospital Bombers.

Het was hartje zomer toen Suus, Jan, Marc en ik, ons als slaven naar de donkere krochten lieten leiden, voor het opnemen van de Moeilijke Tweede Plaat. In de naam van de Indie Rock lieten wij ons de zomer ontnemen.

Er hing iets macabers om de oude, vervallen, tot studio omgebouwde, boerderij. 100.000 vliegen. Het weer was broeierig warm. De tafel op het terrasje achter, was bezaaid. Er was geen hor, maar als we de deur dicht lieten werd het binnen als een inferno.

De beesten waren hongerig en opgewonden. Je werd voortdurend gebeten. Ik geloof dat ze voor iedere vlieg die we vermoorde, er weer twee bij fokten. De tapes stonden vol met gezoem (J.P. van Weel. ‘Novelle in em’. p: 165-66) .

Het is desalniettemin voor mij de Eerste Leuke Plaat met de Bombers gebleken (tot nu toe). Het resultaat moet nog komen. We zijn druk bezig met het uitstellen van het opnemen van de afrondende percussie dubs. Men zal niet met een voldaan gevoel worden achtergelaten, maar snakken naar meer.

En nu we het er toch over hebben, vanavond in Schijnheilig: Spilt Milk, de duivelsuitdrijvende dode dichters almanak van Marco en Brendo, met Juan Piedro bas! En Djurro van het wereldberoemde Awkward i op lead gitaar! Komt allen "I have a neutral facial expression" meezingen, met gestreken smoel.

I have a neutral facial expression

2010-10-20T05:04:00.000-07:00

Dat liedje over hamsters, dat had natuurlijk net zo goed een liedje van Hospital Bombers kunnen zijn. Dan hadden er violen bij gezeten, en drums, bas, een gestemde gitaar en veel, héél veel percussie. In plaats van alleen een glockenspiel. En dan was 'ie in een professionele studio opgenomen, in plaats van met een mobiele telefoon. Maar dan was 'ie ook pas in 2012 op plaat verschenen, en nu kun je 'm vandaag al luisteren op Subbacultcha!, of op het (fantastische) Subbacultcha! blog (bijgehouden door de even fantastische Zofia Ciechowska). Je vindt daar ook een "interview" met Tao Lin, en een "songtekst", zodat je morgen mee kunt zingen.

Bloedbank

2010-10-19T05:08:00.000-07:00

Luister hier Naar Suus' en Maartens (Johan, Dress, Rolling Stones) cover van Scram C Baby's "Bank". En nog duizend Scram C Baby covers. Volgende week ook die van Spilt Milk, als het goed is. Of als 'ie goed is, ik verstond het misschien niet goed. We zijn nu funkgitaar aan het opnemen voor ons bloeddonatie campagnelied, "At the Blood Drive". Morgen de trompetten voor "Talking Pillow Blues", een cover van een vrij obscure Bob Dylan bootleg. Ook heel maatschappelijk begaan. Protestsongs komen weer helemaal terug, voorvoel ik.

Click lit

2010-10-13T08:43:00.000-07:00

Hospital Bombers is vernoemd naar een passage uit een verhaal van Raymond Carver, als ik het me goed herinner, en als ritmesectie ben je altijd als eerste klaar met opnemen, en heb je vervolgens alle tijd om hem te (her)lezen, en de laatste literaire hypes tot je te nemen. Brenda, die als chanteuse daar ook alle tijd voor heeft, zegt dat Tao Lin hier een HB koeienshirt aan heeft. Ik weet het niet. Of ik weet het wel, eigenlijk. De nieuwe roman van Tao Lin heet Richard Yates, en die schreef dan weer The Easter Parade, waarnaar Suus haar soloproject heeft vernoemd. The Easter Parade (het boek), is mooi, maar Revolutionary Road is mooier. Maar wel een slechtere naam voor een soloproject. The Collected Stories of Richard Yates is nog mooier, maar misschien wel een nog slechtere soloprojectnaam. Alhoewel. Richard Yates (het boek) gaat trouwens over hamsters, en Brenda heeft daar een liedje van gemaakt, wat ze donderdag over een week hier misschien wel gaat zingen. Het heet North American Hamsters. Tao Lin schreef ook, ooit, over Raymond Carver. Raymond Carver schreef voor zover ik weet nooit over hamsters, of Tao Lin. Hij schreef wel prachtige gedichten, die ik misschien nog wel mooier vind dan z'n verhalen, of Tao Lin's blogposts. Het laatste boek dat ik las was The End of the Story, van Lydia Davis, dat ook in Richard Yates (het boek) voorkomt. Lees hier Lydia Davis' New Year's Resolution. Die van ons is de percussie sessies af te ronden, en misschien maar eens te stoppen met roken. Einde.

Voetnoot: The Easter Parade (het soloproject) speelt vanavond hier.

Tropenrooster

2010-10-11T07:49:00.000-07:00

Wegens mooi weer zijn de percussie sessies uitgesteld tot morgen. Wat zijn de weersverwachtingen? Ik zou nu graag een grap maken met "repercussies", maar ik weet niet precies hoe ik dat subtiel aanpak. Hoe dan ook, we zitten in de zon en we drinken bier. Zwijgend. Daarover gesproken, die plaat van Uinko die Jan aan het producen was lijkt nu echt af. Ja, mixen enzo, maar dat is meestal in een middagje gebeurt. Kunnen we ons eindelijk volledig focussen op onze eigen muziekhobby. Maar eerst dus bier drinken. En zwijgen.

Show me your love

2010-10-07T10:04:00.000-07:00

Ik weet wat Jan Schenk voor z'n verjaardag krijgt. Morgen gaat 'ie met The Incretc. Uinko Eerenstein Band de studio in om de Plaat van het Jaar af te maken (ik denk die van 2011). Daarna maken we aanstaande maandag onze eigen Eervolle Vermelding af. De kerstsingle is al af, waarover binnenkort wellicht ook iets meer. Ondertussen is, in de categorie oud nieuws, mijn poëzieproject zeer welwillend gerecenseerd. We speelden gisteren ritmesectieloos in De Barones, onder de bezielende presentatie van Daan Doesborgh, en zoals je hierboven kunt zien was dat reuze gezellig. Als je m'n friend was op facebook had je dat allang kunnen liken, trouwens.

Jan is terug!

2010-10-04T08:40:00.000-07:00

Met een nieuwe gitaar, overhemd en een jetlag van hier tot medio november. De rest van ons vierde zaterdag Suus' verjaardag, ging nog maar weer eens naar The Incredible Uinko Eerenstein Doo Dah Band (het was in de Winston, waar je ineens weer mag roken trouwens, en toch nog weer beter dan vorige week, èn Jan Pieter speelde met rubber laarzen aan. Ik weet niet welk merk), en speelde daarna bij Uinko Hemzelf aan de keukentafel voor knoflooksoep, naar een recept van Johnny The Selfkicker. Zo leken allerlei cirkels weer rond. Volgende week met Het Kantoor, het improvisatieproject van Jan Pieter en Mirte Slaats, met Uinko en Daan (ook T.I.U.E.D.D.B., toetsen) op bongo's en klankschalen. Hoe rond kunnen cirkels zijn?

53rd & 3rd

2010-09-28T08:19:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag gingen we kijken naar The Incredible Uinko Eerenstein Doo Dah Band. Want daar bast Jan Pieter ook bij! Vandaar dat dat M.T.H. er maar niet van komt. Het was heel mooi, met liedjes over meisjes, mistroostigheid en mandarijntjes. Eigenlijk is de kiwi de officiële Hospital Bombers bandvrucht, maar ze waren in de aanbieding. Verder is Jan Schenk nog steeds druk in de weer in New York met producers, platenmaatschappijen en aquarelleren (hierboven 3rd Avenue), ben ik bezig met een black metal cassette met liedjes die ik ter beschikking van de wetenschap heb gesteld (werktitel: Pig Latin), en heeft Suus zichzelf ter beschikking van de wetenschap gesteld, èn is ze tevens bezig met een sponsordeal met New Balance. Echt waar. Wordt vervolgd. Oh, en dan speelt vrijdag Spilt Milk ook nog eens, in Perdu! Zo wordt het met die M.T.P. ook nooit wat natuurlijk.

De aquarellen van Jan Schenk

2010-09-23T09:45:00.000-07:00

In zijn jonge jaren was het Jan's ambitie kunstschilder te worden en hij toog in 1997 naar Amsterdam om zich in te laten schrijven bij de kunstacademie. De kunstacademie waarbij hij zich aanmeldde wees hem echter af. De directeur wees hem erop dat hij wel een zeker talent had en suggereerde hem eerst wat teken- en schilderlessen te nemen en het dan nog eens te proberen toegelaten te worden. Ook was hem opgevallen in diens getoonde werken dat de jonge Jan Schenk belangstelling had voor popmuziek en gaf hem de alternatieve optie rockster te worden. Niet van zins zich echt in te zetten en verder te bekwamen zwierf Jan een tijdje rond door Amsterdam. In de jaren vóór de Hospital Bombers verdiende hij naast zijn studiefinanciëring (hij deed alsof hij economie studeerde) de (karige) kost met allerlei kleine baantjes en werkte hij als ongediplomeerd kunstschilder. Zo beschilderde hij ansichtkaarten met landschapjes welke hij verkocht. Dit leverde weinig op en daarom overnachtte hij dikwijls in een daklozenpension. Het feit dat hij mislukt was schreef hij toe aan de kunstacademie die zijn talent miskende en de leraren die het onderwijs hadden verpest. Dat zijn eigen luiheid er misschien debet aan was heeft hij nimmer erkend, zelfkritiek was hem vreemd.

Ex-bassist

2010-09-22T08:58:00.001-07:00

Echt een Moeilijk Tweede Hoofdstuk. Jan Pieter laat nog even op zich wachten, maar ondertussen vinden we ruimschoots troost in het werk van onze ex-bassist, Remco Mooijekind. Remco heeft zich na het verlaten van de band op het schilderen gestort. Hierboven de gratis schoenen die we in betere tijden van Converse kregen (de Clarks sponsordeal is helaas nog steeds niet rond). Op zijn weblog nog heel veel meer schoenen (vooral Nikes) en supermarktschilderijen. Zo wil ik ook wel schappen vullen als het met die Moeilijke Tweede Plaat niks wordt. Nog meer Zinloze Feiten: we zijn de tw**ts van Gerard Reve gaan volgen (ergens hier rechtsonder), en Suus' haar Ritalin gebruik was louter voor journalistieke doeleinden. Morgen de aquarellen van Jan Schenk.

Met stukjes noot

2010-09-21T10:14:00.001-07:00

Jan Schenk wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor al jullie felicitaties. Vooral Brenda's bewerking van We All Love Peanut Butter, Jan's lievelingsliedje allertijden, viel in de smaak. "People on earth, they're gonna die/We all love Jan Schenk/Boys will die and girls will die/We all love Jan Schenk..." Ik denk dat je 'm nog wel deze hele week kunt blijven feliciteren, vanwege het tijdsverschil (hij zit in New York), en hij wordt tenslotte ook maar één keer 27. Mail hem op johannesschenk apestaartje gmail punt com. Jan Pieter is inmiddels terug uit de Ardennen, en is nù bezig met zijn Moeilijke Tweede Hoofdstuk, Suus is aan de Ritalin (en binnenkort ook jarig), en ik ben nog steeds op zoek naar een metalgitarist voor Slit Wrist. En een dubbel bass pedaal. En er zijn ook nog steeds stickers, ik word er niet goed van.

Hiatüs

2010-09-18T04:16:00.000-07:00

(artwork gestolen van Viktor Hachmang)

Jan Schenk* (zang, gitaar) is de komende 2 weken in New York om te praten met producers, platenmaatschappijen en veggie hot dog standhouders, Jan Pieter (basgitaar) is naar de Ardennen om inspiratie op te doen voor z'n novelle, Susanne (zang, viool, philicorda) is koffie drinken met haar vriendinnen en ik (drums) ben toen maar een nieuwe band begonnen (de black metal indie eenmansformatie Slit Wrist, we zoeken nog een metalgitarist)... De afrondende percussie dubs voor onze Moeilijke Tweede Plaat zijn hierdoor 2 weken uitgesteld; tot die tijd op deze plek dus louter leugens en fabricaties over nonexistente black metal indie bands, nooit plaatsgevonden gesprekken met producers en platenmaatschappijen en gephotoshopte foto's van stickers op fantastische locaties (blijf ze insturen). Hou deze plek kortom in de gaten! (Jan Pieter is volgende week bovendien ook alweer terug voor zijn Moeilijke Tweede Hoofdstuk.)

*...die trouwens vandaag jarig is! feliciteer 'm op johannesschenk apestaartje gmail punt com!

Jan Pieter in E mineur; Prelude

2010-09-15T06:44:00.000-07:00

Kurt Cobain in zijn iconische Hospital Bombers "koeien" t-shirt

ok dan

Misschien dat jullie het al wisten maar:

De teksten van de in de jaren 1980 opgekomen indie gitaar rock artiesten neigden, over het algemeen, introspectief, pessimistisch, passief, soms ironisch of apocalyptisch te zijn. Het imago van de muzikant was dikwijls die van de anti-ster – ‘gewoon’, bescheiden. De opnames klinken goedkoop, met amateuristisch, kinderlijk of obscuur ontworpen albumhoezen. Er is een neiging tot een esthetiek van minimalisme – ‘less is more’. Enkele limiteringen waren in sommige gevallen vooraf gegeven: goedkope gitaren, primitieve opnames en een relatief amateuristische manier van musiceren (vooral de zang), maar tegelijkertijd was er een tendens te bespeuren die deze limiteringen beschouwden als intrinsiek aan het genre, als datgene wat het ‘anders’ maakte, terwijl deze limiteringen niet perse noodzakelijk hoefden te zijn. Indie gitaar rock was een genre dat werd gedefinieerd door wat het niet was. Het spijt me. Ik ben mezelf aan het pijnigen.

Leugens, verdomde leugens en statistieken

2010-09-15T04:55:00.000-07:00

Inmiddels is heel Nederland, en Osnabrück, wel zo'n beetje gecoverd (klik op het plaatje hiernaast voor een compleet overzicht). Er zijn overigens nog wel wat stickers over, dus mocht ook jij de Hospital Bombers een warm hart toedragen, schroom dan niet alsnog je naam en adres te mailen naar mrcvndrhlst apestaartje gmail punt com, dan wel achter te laten in de comments. De straffen voor vandalistische activiteiten vallen reuze mee, meer dan een kleine geldboete en/of een middagje schoon maken is het meestal niet, en recividisme leidt slechts in zeer uitzonderlijke gevallen tot detentie. Met het blog gaat het ook goed, vanochtend zijn we de 666 hits gepasseerd (zie hieronder), en Jan Pieter (bas) is begonnen aan wat een prachtige novelle in delen belooft te worden (werktitel: Jan Pieter in E mineur; lees deel 1 hier). Nu alleen nog een nieuwe plaat. Jan Pieter, misschien kan jij daar iets meer over vertellen? Voor diegenen die het gisteren gemist hebben: hier alvast een hoesontwerp (wijzigingen voorbehouden).

Eerste gig

2010-09-14T09:11:00.000-07:00

In De Nieuwe Anita vroeg Suus of ik bas speelde. Ik zei ja. Ze vroeg of ik Remco wilde vervangen. Een van de eerste gigs was ook daar. Het was een plek waar muzikanten en andere artiesten samenkwamen of rondhingen. Spelen in die tent was raar. Zij speelden er altijd uren achter elkaar en soms kreeg ik het gevoel dat ik in de hel beland was. Tijdens zo'n gig wordt alles na 45 minuten wazig. Soms was ik me niet meer bewust van de relatie tussen wat ik aan het doen was en wat er uit de speakers kwam. Het was geweldig.

Shout out 2 all our homies

2010-09-13T06:20:00.001-07:00

Hieronder is te zien is dat het heel goed gaat met onze guerilla stickercampagne. Zoals verwacht is er sprake van een lichte oververtegenwoordiging in Groningen en de Randstad (en dan met name Amsterdam, dat welhaast geheel onder stickers bedekt zou moeten zijn), maar ook van verrassende aanmeldingen uit Weert, Slochteren en niet te vergeten Meppel. Meppel rocks! Misschien mogen we in die plaatsen dan binnenkort ook een keer komen spelen. De oostelijke provincies, de noordwestelijke regionen en alle Waddeneilanden laten het dan weer wel een beetje afweten, om het over onze zuiderburen maar niet te hebben. Maar we hebben nog wel wat stickers, dus wie weet kan dat nog goed komen. Plak ze en bedankt voor jullie support. Zonder jullie zou dit niet mogelijk geweest zijn. Met dank ook aan onze familie, onze vrienden, God, en iedereen die ons door de jaren heen gesteund heeft, en dan vooral diegenen die ons die zwarte periode ten tijde van die Moeilijke Tweede Sticker hebben helpen doorkomen. You know who you are! We love you!!! Hospital Bombers 4ever, rock on dudes & dudettes!!!!!

Update: ten tijde van die Moeilijke Tweede Sticker (MTS) maakten we o.a. een Scram C Baby cover (naast stickers maken we ook nog wel eens muziek), die je nu hier kunt beluisteren. Je kunt bijna horen hoe moeilijk we het er mee hadden.

Britney Spears

2010-09-06T11:38:00.000-07:00

Oh ja die stickers dus. We hadden bedacht dat het ontzettend grappig zou zijn om "bij wijze van satire" op "moderne marketingtechnieken" een "met een aan zekerheid grensende waarschijnlijkheid" tot mislukken gedoemde "guerilla stickercampagne" op te zetten. De volgende morgen, of middag eigenlijk, leek het al een stuk minder ontzettend grappig, maar ja toen waren die stickers al besteld. 10.000 maar liefst, want dat was maar 3 x zo duur als 100 ofzo. En nu zitten we er dus mee. En er staat niet eens Hospital Bombers op! Het is gewoon een gek dingetje van een schilderij van Gijs dat we onlangs aangeschaft hebben (we zijn naast Rolling Stones coverband ook verwoede kunstverzamelaars). Wie helpt ons er vanaf? Laat je naam en adres achter in de comments, of mail naar mrcvndrhlst apestaartje gmail punt com, en je krijgt er gratis een zooi toegestuurd, die je dan op je voorhoofd, je moeder, bushokjes, treintoestellen, urinoirs en in Vera en De Nieuwe Anita kunt plakken. En eetcafé De Beurs in Meppel. Dat is leuk om te doen, je komt nog eens ergens en je ziet je moeder nog eens, en voor ons is het een mooie publiciteitssteuh... grap. Of "performance". Vergeet vooral ook je foto's met bestickerde moeders en wie/wat al niet te mailen, dan bloggen/facebooken/twitteren/faxen we daar weer over. Als we 20 vrijwilligers hebben gevonden beloof ik bovendien die irritante animated gif hier linksboven weg te halen.

And... we're back!

2010-09-06T07:32:00.000-07:00

Er is weer Hospital Bombers. Met een nieuwe bassist (Jan Pieter van Weel, links met stokje), een nieuwe sticker (waarover later meer) en bijna maar nog niet helemaal een nieuwe plaat (waarover later heel veel meer; lees hier alvast ìets meer. December gaan we alvast niet meer halen, maar waarschijnlijk is er dan wel een kerstsingle, waarover ook later meer). Op deze plek, waar hopelijk binnenkort ook www.hospitalbombers.com naar doorverwijst, zullen we je vermoeien met onze muzikale meningsverschillen, bandruzies, fysiek letsel, nieuwe Nikes, Clarks of New Balance schoenen, onze smaakverschillen waar het schoeisel betreft, en andere trivialiteiten. En nieuwe stickers dus, waarover asap meer. Want ze zijn er namelijk al. En ze moeten zo snel mogelijk op elke publieke plek in Nederland geplakt worden. Nou goed, in Amsterdam en Groningen dan (update: en Meppel e.o.). Laat je naam en adres in de comments achter als je durft, dan sturen we je er alvast enkele toe.