Posts tonen met het label Moeilijke Tweede Plaattitel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Moeilijke Tweede Plaattitel. Alle posts tonen

vrijdag 19 augustus 2011

Moeilijke Tweede Plaattitel: Einde


Ten einde raad hebben we contact gezocht met de geest van Paul McCartney en met z'n drieën (Suus moest werken en Jan Pieter is een roman aan het schrijven) glaasje schuivend kwamen we tot...

A...

T...

B...

U...

D...

O...

K...

A...

N.

At Budokan. Nu alleen die plaat zelf nog. Waarschijnlijk gaan we in september mixen dus wie weet is 'ie er voor het einde van het jaar wel. Hij wordt heel leuk, bijna net zo leuk als de titel. Nogmaals bedankt voor al jullie suggesties en stemmen maar de geest van Paul spreek je niet tegen. Nee, ook jij niet, Suus.

dinsdag 2 augustus 2011

Jan Pieter in E-mineur: Groeten uit Oosterwijtwerd #2


In de jaren 50 van de vorige werd er, opnieuw in Duitsland, belangrijke stappen gezet op het gebied van galm, dit keer in de professionele opnamestudio. De ontwikkeling EMT plaatgalm apparaten. Destijds werd dit soort apparaten door de kritische luisteraar zeer bekritiseerd. Het diffuse geluid dat deze apparaten zouden veroorzaken, werd in schotschriften gehekeld met termen als "the gush of lush" (goede titel voor de tweede moeilijke plaat?).

Welch en Read wijdde in hun boek From Tin foil to stereo (1959) een heel hoofdstuk aan het afkeuren van het gebruik van excessieve galm in opnames, hetgeen ze afdeden als "sonic deception". Volgens hen bevat perfect gereproduceerd geluid niets meer dan de geluiden van de originele stemmen of instrumenten.

Het verzamelen van reflecterend geluid duidt op een inadequatie in het streven naar precisie in reproductie. Aan de ene kant is er de "dode" facsimile opname, met hierin het ideaal van de realiteit, aan de andere kant de projectie van illusie. Het moet toegegeven worden dat het onmogelijk is om een compleet symfonie orkest met een bevredigende akoestische effectiviteit in een gemiddelde woonkamer te doen laten klinken, maar dat zou geen reden mogen zijn om elke zanger en instrumentalist die de woonkamer via de opname bezoekt, te laten klinken alsof ze ergens anders, acht mijlen verderop, aan het zingen zijn.

De "kritische luisteraar" bestaat nog altijd. Hier spreekt iemand die zich Call all destroyer noemt over de indie-galmtrend van 2010:

i am pretty picky abt production so

this really isn't about trendiness--it's about laziness, and bands choosing production techniques that cover up poor musicianship, singing, and songwriting and then saying it's an aesthetic choice. i'm not saying this is happening intentionally, but i do think it i
s happening.


- call all destroyer. Saturday, 1 May 2010 19:42 (1 year ago)

Toch een prachtige machine die 1957 EMT Model 140 Plate Reverb. Een diffuse leugenaar en een illusionist, maar wel een goeie (hoop ik). En zoals ze toen in Duitsland galmmachines maakten, worden ze nu niet meer gemaakt (hoop ik ook).


woensdag 29 juni 2011

Traditional Maori Chinese Lobotomy Fight Songs


De kiesdrempel van 100 is inmiddels gehaald, en de strijd lijkt te zullen gaan tussen Chinese Lobotomy en Traditional Maori Fight Songs, met elk 29% van de stemmen (30). Wel lastig, want nu zijn we de hele tijd met 2 hoezen tegelijk bezig. Dus als je nog niet gestemd heb, doe dat dan nu, en dan graag massaal op 1 van de 2. Anders wordt het straks Traditional Maori Chinese Lobotomy Fight Songs.